PRANA ปราณ: Art, Light, Space 
คิว ฮุย เชียน
เถกิง พัฒโนภาษ
ริชาร์ด สไตรท์แมทเตอร์-ตรัน
นพไชย อังควัฒนะพงษ์
curate โดย ดร. ไบรอัน เคอร์ติน

ณ หอศิลปวิทยนิทรรศน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
16 ส.ค. – 8 ต.ค. 2550  
พิธีเปิด วันพฤหัสบดีที่ 16 ส.ค. 2550 เวลา 18.00 น.

PRANA ปราณ: Art, Light, Space  เป็นนิทรรศการศิลปะว่าด้วยสัมพันธภาพระหว่าง แสง กับ space.    ชื่อ ‘ปราณ’ ของนิทรรศการนี้ มาจากคำโบราณของพราหมณ์ที่กินความลุ่มลึกหลากหลายได้ตั้งแต่ ‘ลมหายใจ’ ไปจนถึง ‘พลังแห่งชีวิต’ ซึ่งมีนัยพินิจทางจิตวิญญาณ ทั้งอาจมีนิรุกติสัมพันธ์กับ pneumatic ซึ่งเบ่งออกจากคำกรีกโบราณ pneuma อันแปลได้คล้ายกันว่า อากาศ, วิญญาณ หรือ พลังแห่งชีวิต.    นอกจากนี้ ปราณ ยังอาจมีนัยเนื่องกับคำอื่นอีก  เช่น ethereal  ซึ่งหมายถึง เบาบาง จับต้องไม่ได้ หรือ เหนือโลก. PRANA ปราณ: Art, Light, Space มุ่งสำรวจสภาวะอันไร้วัตถุสภาพ (immaterial);  ภาพสะท้อนของสภาวะที่อาจรู้สึกได้ แต่ไร้สิ่งใดให้จับต้อง.

ในยุคเรานี้ที่มักโมเมกันว่าเป็นยุคโลกาภิวัตน์, หลายคนก็เหมาเอาว่า ที่เรารับอิทธิพลและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามชาติกันจ้าละหวั่นนั่นแหละ ที่เป็นบริบทให้เราพินิจศิลปะร่วมสมัยได้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว.   ยิ่งโมเมกันอย่างนี้ก็ยิ่งยั่วให้หลายคนวิเคราะห์เจาะลึกลงไปว่า “แล้วจุดยืนกับอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม(ของใคร)จะเหลือหรือ?”   PRANA ปราณ: Art, Light, Space ทำได้เพียงพยักเพยิดว่าแนวคิดที่ต่างสุดโต่ง ยังต้องดำรงร่วมกันอยู่  แต่ไม่ยอมรับหน้าที่ลดแรงตึงเครียดต่างขั้ว.   ศิลปินทั้งสี่ จะเผยให้เราเห็นบริบททางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันมีหลากมุมหลายมิติ    โดยสร้างศิลปะให้เรารู้สึกราวกับว่าแรงโน้มถ่วงเลือนหายไป, ส่อนัยสู่สภาพไร้ที่สิ้นสุด และ สภาวะจิตอันหยุดนิ่งดิ่งในภวังค์.

นพไชย อังควัฒนะพงษ์ (ไทย) ใช้แสงทดลองสร้างสีสันอันอาจรับรู้ได้ด้วยกายสัมผัส.     ริชาร์ด สเตรทแมทเทอร์-ตรัน (อเมริกัน-เวียดนาม)  เสนอภาพยนตร์บันทึกแสงนีออนกระพริบ - ภาพดาษดื่นที่ดูคล้ายไร้ความหมาย แต่ตรึงตาตรึงใจ.   เถกิง พัฒโนภาษ (ไทย) สร้างภาพลวงจากความกลวง, งานใหม่ที่หยั่งรากลงในปฏิมาวิถีของเอเชียอาคเนย์โบราณ.  และ คิว ฮุย เชียน(สิงคโปร์) สร้าง installation ที่จะพลิกผันประสบการณ์ให้เรารับรู้  ระหว่าง สิ่งที่ดำรงอยู่ กับ สิ่งที่เว้นหายไป.

สอบถามเพิ่มเติม Tel. 0-2218-2965, 085-951-5445 www.car.chula.ac.th/art/