หากย้อนไปในช่วงชีวิตวัยเยาว์ การเดินทางส่วนใหญ่ของดิฉันมักเป็นการเดินทางโดยลำพัง แม้ในหลายครั้งจะพบเรื่องหวาดเสียวจากการไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่เสมอแทบทุกแห่งหน ต้องพบเจอสถานการณ์อันคาดไม่ถึง สัมผัสผู้คนหลายหลาย ที่บ้างก็มีพฤติกรรมแปลกประหลาด มีตรรกะแตกต่างจนยากจะเข้าใจ แต่การเดินทางคนเดียวนั้น ก็ทำให้ดิฉันบริหารอิสรภาพของตัวเองได้เต็มประสิทธิภาพอย่างยิ่ง ณ ช่วงเวลาหนึ่ง 



จนกระทั่งมาถึงวัยที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นๆ มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อนฝูง หรือเพื่อนร่วมงาน ใครหลายคนที่โคจรมาพบกัน ณ ช่วงเวลาเหล่านี้ ได้กลายเป็นเพื่อนร่วมเดินทางไปสู่สถานที่ต่างๆ ในชีวิต  มีไม่น้อยที่พบว่าเข้ากันได้ดี มีความสนิทสนมคุ้นเคย ไปไหนไปกันได้ทุกที่ ทำให้เกิดอุปาทานขึ้นมาว่า เราอาจเข้าอกเข้าใจกันทุกเรื่อง  เราคงคิดอะไรคล้ายๆ กัน เราน่าจะมีความเห็นตรงกันเป็นส่วนใหญ่ หรือเราอาจเป็นส่วนประกอบที่สร้างความสมบูรณ์แบบให้กันและกัน หนักๆเข้าก็เผลอคิดไปได้ว่า พระเจ้าได้สร้างบุคคลเหล่านี้มาเป็นเพื่อนคู่คิด คู่ใจ เพื่อเดินร่วมทางกับเราไปจนชั่วฟ้าดินสลาย 

มนุษย์แต่ละคนต้องการบทเรียนมากน้อยไม่เท่ากัน ในการทำความเข้าใจว่า สถานที่ทุกแห่งหนในโลกนี้  มีไว้ให้เราเดินคนเดียว ผู้คนที่เคียงข้างหรือแวดล้อมเราอยู่ระหว่างทาง เป็นเพียงสิ่งที่เราได้พบเจอ เพื่อที่จะทักทายและลาจากกันไปเมื่อถึงเวลา ไม่มีใครอยู่เคียงข้างกับเราตลอดไป แม้แต่ลูกหลานที่เกิดออกมาจากตัวเราเองแท้ๆ เมื่อถึงเวลาก็ต้องไปตามทางของเขา ไม่ต่างจากละอองเรณูของดอกไม้ที่จะถูกสายลมพัดปลิวไปตกบนผืนดินอื่นที่ห่างไกลกลายเป็นต้นใหม่ที่แตกต่างจากต้นเดิม  

บุคคลที่ยิ่งใหญ่มักเป็นผู้ประสบความสำเร็จในการสร้างมายาภาพให้ผู้คนรอบข้างเชื่อกันไปว่า พวกเขาเกิดมาเพื่อยึดเหนี่ยวเกี่ยวพันกัน โดยมีแรงดึงดูดสำคัญจากศูนย์กลางเป็นอำนาจพิเศษที่ประคับประคองให้เกิดเอกภาพ 

ความเชื่อเช่นนี้เป็นดาบสองคม แม้ว่าความมีเอกภาพและสามัคคีจะเป็นบ่อเกิดแห่งความสำเร็จขนาดใหญ่ แต่การทำให้คนหลงเชื่อผิดๆว่า เขาไม่อาจไปไหนได้ไกลโดยปราศจากพลังของฝูง ขาดการดูแลจากบุคคลอื่น หรือไกลหูไกลตาจ่าฝูงนั้น ย่อมทำลายความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและความเชื่อมั่นในชีวิตของเขาลงไม่มากก็น้อย

ความขลาดกลัวที่จะเดินไปตามลำพังบนเส้นทางซึ่งไม่เคยคุ้น ทำให้ผู้คนยอมสูญเสียอิสรภาพของตนเอง เป็นเรื่องจริงทีเดียวที่คนส่วนใหญ่จะเลือกทนทุกข์ทรมานอยู่กับสิ่งเดิมๆ เพราะไม่กล้าทดลองสิ่งใหม่ ไม่กล้าทำอะไรคนเดียว  ไม่กล้าเดินแตกฝูง ทั้งที่แท้แล้ว ความเป็นฝูงนั้นเป็นเพียงเรื่องสมมุติ 

สำหรับบางคน อาจต้องใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะคิดได้ว่า...
เราถูกนำมาสู่โลกนี้ตามลำพัง 
และในวันหนึ่ง เราก็จะจากไปอย่างโดดเดี่ยว 

วรรณศิริ ศรีวราธนบูลย์
บรรณาธิการบริหาร